بازگشت به صفحه قبل

موقعيت: شمال غربي کشور

محدوده: از غرب به استان آذربايجان شرقي، از جنوب به استان زنجان، از شرق به استان گيلان و از شمال و شمال شرقي به جمهوري آذربايجان

مساحت: 18011 کيلومتر مربع

ارتفاع از سطح دريا: 1300 متر

آب و هوا: سردترين استان ايران

مرکز: اردبيل

جمعيت: 025/165/1 نفر

صنايع و محصولات: فرش، قاليچه، کشاورزي

تاريخچه: اردبيل در گذشته بخشي از استان آذربايجان شرقي بود و از سال  1371 شمسی استاني مستقل شد. اردبيل احتمالاً در قرن پنجم ميلادي بنا نهاده شد. در قرن دهم ميلادي مرکز آذربايجان شد اما خيلي زود تبريز جايگزين آن گرديد. در سال 1220 ميلادي به دست مغولان ويران شد. اردبيل بدين جهت شهرت دارد که زادگاه شيخ صفي الدين رهبر بزرگ مذهبي (1334-1251) است که تبار سلسله صفوي به او مي‌رسد.
شيخ صفي بنيانگذار فرقه‌اي از صوفيان و خانقاهي در اردبيل بود. اين فرقه در قرون پانزده و شانزده ميلادي تأثير عمده‌اي بر فرهنگ ايران نهاد. مذهب شيعه از طريق مساجد، خانقاه‌ها و مراکز تجمع دراويش شروع به گسترش کرد و خيلي زود توده مردم را جذب نمود. شاه اسماعيل صفوي امپراطوري پهناوري بوجود آورد و موفق شد شاهزاده نشين‌هايي را که پس از سقوط تيموريان شکل  گرفته بود تحت تسلط خود درآورد. در 1510 تيمور بغداد را فتح کرد. تصميم به حمايت از شيعه را شايد بتوان به کوشش شديدی تعبير کرد که براي جلوگيري از جذب و تحليل ملت ايران به وسيله غرب (عثماني‌ها) و شرق (ازبک‌ها) به عمل آمد. شهر اردبيل در 1725 بدست ترک‌ها و در 1828 بدست روس‌ها اشغال شد و روس‌ها کتابخانه غني آن را به سنت پترزبورگ منتقل ساختند.