بازگشت به صفحه قبل

موقعيت: در شمال غربي کشور

محدوده: از شمال به استانهاي آذربايجان شرقي و اردبيل، از شرق به استان گيلان، از شرق و جنوب شرقي به استان قزوين، از جنوب و غرب به استان همدان، از غرب به استان لرستان و آذربايجان غربي

مساحت: 36400 کيلومتر مربع

ارتفاع از سطح دريا: 1620 متر

آب و هوا: در زمستان بسيار سرد و برفي و در تابستان معتدل

مرکز: زنجان

جمعيت: 000/700/1 نفر

صنايع و محصولات: انگور بي دانه، چاقو، صندلهاي سنتي بنام «چاروق» و «مليله». مليله يکي از صنايع دستي است که با سيمهاي نقره‌اي ساخته مي‌شود. اين استان يکي از مراکز صنعتي ايران است.

تاريخچه: در جغرافياي بطمليوس از اين شهر به آجانزانا ياد شده است. مي‌گويند که اردشير اول پادشاه ساساني شهر را بازسازي کرد و آن را شاهين ناميد اما بعدها نام آن به زنگان تغيير کرد که نام کنوني آن به لغت غربي است. در گذشته زنجان را «خمسه» مي‌گفتند که به معني «استان پنج طايفه» است. زنجان در حمله مغول بسختي آسيب ديد. به دستور الجاتيو استحکاماتي گرداگرد سلطانيه ساختند و قلعه بزرگي در وسط آن بنا کردند. او آرامگاهي با يک گنبد بلند براي خود سخت که به گنبد خدابنده معروف است. سلطانيه در دوره سلطنت الجاتيو بعد از تبريز يکي از مهمترين شهرهاي حکومت ايلخانان شد. بعد از سقوط ايلخانان در قرن پانزدهم، مقبره الجاتيو به دست تيمور لنگ به شدت آسيب ديد. سلطانيه در زمان شاه طهماسب صفوي رو به زوال رفت. فتحعلي شاه قاجار در اين شهر يک کاخ تابستاني ساخت.